Cloud Nothings

Brudenell Presents... Niektóre zespoły nigdy nie zawodzą. Ten rzadki gatunek konsekwentnie wydaje świetne albumy co kilka lat, unikając długich przerw czy rażących pomyłek dźwiękowych, które często towarzyszą osiąganiu długowieczności. To często niedoceniana niezawodność, jako że niewiele osób zdaje sobie sprawę, jak niezwykłe jest wprowadzanie sztuki w świat w takiej częstotliwości bez obniżania jakości. Od niemal 15 lat Cloud Nothings nieprzerwanie trafiają w dziesiątkę, stabilnie stając się częścią tkanki nowoczesnego indie rocka, jakiego znamy, z serią fantastycznych albumów. Ta passa trwa nieprzerwanie z ich najnowszym albumem, Final Summer – albumem, który jest tak pewny siebie, tak natychmiast satysfakcjonujący, że zmusza cię do zatrzymania się i zrozumienia, że słuchasz jednego z wielkich amerykańskich zespołów rockowych w szczytowej formie. Zespół został założony w 2009 roku przez gitarzystę/wokalistę Dylana Baldiego. Cloud Nothings przekształcili się na przestrzeni lat z jednoosobowego projektu lo-fi w doskonale zgrany zespół składający się również z perkusisty Jaysona Gerycza i basisty Chrisa Browna. Cloud Nothings, przez tyle lat i tyle albumów (dziewięć lub dziesięć, 'w zależności od tego, jak na to patrzysz,' śmieje się Baldi), istnieli wystarczająco długo, aby być świadkami wszelkiego rodzaju muzycznych momentów, które przychodziły i odchodziły, ale sekret ich przetrwania nie tkwi w sprytnym nawigowaniu po trendach. 'Po prostu nigdy nie mieliśmy ochoty przestać,' wyjaśnia Baldi. 'To nie tak, że zarabiamy na tym miliony dolarów, ale to wspaniała robota, to, co kochamy robić.' Gerycz dodaje: 'To po prostu wciąż tak zabawne za każdym razem, gdy to robimy, za każdym razem, gdy wchodzimy do piwnicy i zaczynamy pisać.' I to widać. Nagrany z Jeffem Zeiglerem (Kurt Vile, The War On Drugs, Torres, Purling Hiss), zmiksowany przez Sarah Tudzin (Porches, Tim Heidecker, Pom Pom Squad) i zmasterowany przez Jacka Callahana (Ryley Walker, Merchandise, Wolf Eyes), Final Summer pęka z nieokiełznaną radością, która pochodzi tylko z głośnego grania na gitarach i perkusji. To nie jest praca nowego zespołu z zapałem wypełniającego wszystkie swoje pomysły w debiutanckim albumie ani zgrzytających weteranów, którzy przeszli przez kolejny album: to jeden z najbardziej zgranych i najżywiej grających zespołów rockowych obecnie aktywnych, dążący do stworzenia najlepszej wersji siebie. 'Po prostu lubię tworzyć rzeczy,' mówi Baldi. 'Uwielbiam mieć coś, co zrobiłem pod koniec dnia, nawet jeśli to tylko jedna piosenka. To jak dowód, że mój dzień miał miejsce. Zawsze staram się udoskonalać to, co robimy, czyli tworzyć utwory, które przenoszą cię z jednego miejsca do drugiego.' Bardzo niewiele zespołów zabiera słuchaczy w taką podróż w ramach chwytliwej piosenki rockowej tak skutecznie jak Cloud Nothings, a otwierający album utwór tytularny udowadnia dokładnie dlaczego. Przenikliwe syntezatory tworzą atmosferę, zanim zespół wybucha energią z ciętym riffem i napędzającym rytmem Gerycza. Stamtąd to kolejne warstwy splecionych melodii i linii gitarowych, wszystkie budujące napięcie, podczas gdy Baldi przedstawia przewodnią treść tekstową albumu. 'Chodzi o to, aby czuć się dobrze w tej chwili,' mówi Baldi. 'Wiele z tych piosenek dotyczy przetrwania lub próby ciągłego doskonalenia się mimo wszystko.' Jego teksty często mają mantryczny charakter, wykorzystując powtórzenia i wyjątkowy sposób wykonania, aby wydobyć coś głębszego z obserwacji codziennych lub frustrujących aspektów życia. W wyróżniającym się utworze Final Summer 'I’d Get Along' Baldi powtarza 'jeśli coś by się ze mną wydarzyło…' w kółko, za każdym razem dodając napięcia, zanim naprawdę ogromny refren eksploduje z hałasem zniekształconych gitar i wyjącym 'I’d get along.' W całym albumie Cloud Nothings osiągają swój charakterystyczny balans między kreatywnością a dostępnością, z każdym utworem pełnym chwytów, ale także szczegółów i zwrotów, które nagradzają wielokrotne odsłuchy. 'The Golden Halo' brzmi jak dwuminutowy refren, chwyt po chwycie pędzący naprzód z motoricznym rytmem i rosnącym morzem głosów, podczas gdy w innych utworach, takich jak 'Mouse Policy' czy 'Running Through The Campus', bardzo dosłowne pomysły są przekształcane w coś innego poprzez ściany grubego basu i grzmiącej zniekształcenia. Na zamykającym Final Summer utworze 'Common Mistake' Baldi śpiewa: 'To jest twoje życie, to powszechny błąd. Będzie dobrze, po prostu daj więcej, niż zabierasz.' To rodzaj zwodniczo bezpośredniego tekstu, w którym się doskonali, wyraźne i prawdziwe uczucie filtrowane przez melodię, która utknie w twojej głowie jeszcze przed końcem pierwszego refrenu. Ta linia mogłaby być niemal przypadkowym manifestem samego zespołu: grupy, która tworzy z pracowitym zaangażowaniem, dostarczając słuchaczom coś autentycznego i artystycznego w nieustannym tempie. Cloud Nothings nie zawodzą, a ty też ich nie chcesz przegapić.