Nick Hakim

Brudenell presenteert... Nick Hakim bevindt zich ergens tussen een analytische filosoof, mystieke dichter en abstracte kunstenaar. Hem over muziek te horen spreken is om iemand te ontmoeten die de kracht ervan volledig begrijpt, die door zijn magie is bewogen en de wonderen ervan heeft gezien. Hij is toegewijd aan muziek als zowel een oude kunstvorm als een eeuwige geneeskunde. Hem muziek te horen spelen is om deze waarheden in real-time te voelen. Het is een geest die de in New York gevestigde songwriter in zijn muziek heeft gedragen—zowel als componist als collaborator. Van vroege LP's zoals 2017's Green Twins en 2020's Will This Make Me Good, tot zijn nieuwe album, I Can See, heeft Hakim de waarheid nagestreefd in elke noot die hij heeft geschreven, elke tekst die hij heeft gezongen. Zijn waarheid is echter meer verwant aan het abstracte en ontastbare dan aan het feitelijke; meer Borges dan George Washington. Het is een kosmische zekerheid die door I Can See manifesteert; een geloof dat het goede in het universum om een reden goed is. Er is een nummer op I Can See dat inzicht biedt in de manier waarop Hakim het album schreef, zich voorstelde en opnam. 'Real Here Now' vertelt het verhaal van een huis. Het is een huis dat niet veel verschilt van het huis waar Hakim is opgegroeid, maar in deze woning kan hij omgaan met familieleden die deze wereld al hebben verlaten. Het is een lo-fi, ingetogen soul-pop nummer en bevat enkele van Hakim's meest directe teksten tot nu toe: 'Haven't seen you in a minute, I'm good,' begint hij. Bij het beschrijven van de compositie verwijst Hakim naar het 'gevoel van een nummer,' hoe hij wilde dat 'Real Here Now' zou bestaan als een nostalgische herinnering aan het gevoel dat hij heeft wanneer hij deze ruimte voorstelt; een plaats waarin degenen die hebben verlaten hun stemmen weer vinden. 'Het is verbonden met het horen van iemand die nummers zingt die je altijd hoorde. Nu heb je alleen nog een herinnering aan hen.' Hoe zoet zou het zijn om hen nog één keer te horen, uitdrukt Hakim in het nummer. Bijna alle nummers van I Can See zijn opgenomen tijdens dezelfde periode als Hakim's laatste LP, 2022's Cometa, maar het bestaat in een volledig ander universum dan waar dat project in rust. Het bestaat ook, tot op zekere hoogte, in een andere wereld dan sommige nummers van I Can See. De helft van het album is opgenomen bij Sonic Ranch in Texas, en de andere helft is samengevoegd in Hakim's appartement in New York. Beide sessies vonden plaats tijdens de pandemie, en als zodanig is I Can See een levendige, ademende reactie op Hakim's veranderende ruimte in de wereld. Het is een afbeelding van een artiest die zijn werkelijkheid onder ogen komt, gevangen in een zodanige manier dat het nieuwe hoeken onthult bij elke daaropvolgende beluistering. Hoewel deze nummers ouder zijn en ze een onzekere periode in Hakim's leven vertegenwoordigen—toen hij een platencontract afrondde, de wereld van Cometa vormde en uit een langdurige relatie kwam—wordt I Can See gedefinieerd door zijn helderheid. Het is een scherpte die wordt gesuggereerd in de titel, zoals het voelen van een auto die trilt terwijl het krachtige lage tonen versterkt of het zitten in een hot tub in een temperatuur van nul graden. 'Dit album voelde vanaf het begin zeer samenhangend aan. Het voelde heel kostbaar voor mij en het lastige was uit te vinden welke nummers op het album moesten komen,' legt hij uit. Hij arriveerde bij Sonic Ranch met ongeveer 40 demo's en begon de ideeën uit te kiezen die het op de LP zouden halen. Sommige nummers op het album, zoals 'Real Here Now,' worden gepresenteerd als trouwere iteraties van die eerste schetsen. Het geeft het album een tastbaarheid, een nadruk op dynamiek die versterkt wordt door deze dualiteit. Neem het slotnummer van het album 'Water,' dat is opgenomen bij Sonic Ranch. Het is een pianoballade waarin de songwriter zijn onderwerp vraagt om 'door te blijven wateren,' verwijzend naar, 'Ergens zo dankbaar voor iemand die verzorgend is.' Hij zingt over 'de zoetste liefde' die hij 'ooit gekend heeft,' geaccentueerd door het spookachtige gerammel van een bijna niet-te-merken synth. Het wordt gepresenteerd zonder de geluiden en de ruimtetoon die door de thuisopnames van nummers heen stromen, en het raakt als een klap in de maag. Het is een nummer over weten dat liefde bestaat, en hoe dat gevoel bijna even goed is als de liefde zelf; het biedt comfort in het feit dat zo'n puurheid kan bestaan in het universum. Hij is tevreden om dit zo goed mogelijk vast te leggen, wetende dat de kracht van liefde ligt in het vermogen om een juiste definitie te ontlopen. Hij schreef het nummer na het beëindigen van die lange relatie, en het is alleen vanuit dit perspectief dat hij het concept op deze manier kan zingen, losgekoppeld van ervaring en vrij van hartzeer. 'De zoetste liefde die iemand kan kennen kan ver weg zijn, maar het is er altijd,' legt hij uit. I Can See is een definitieve verklaring van een artiest die nog nooit een album heeft uitgebracht dat iets anders is dan dat. En toch is Nick Hakim's vierde solo-LP een andere ervaring dan zijn eerdere inspanningen. Het is gedurfder, sterker, zelfverzekerder. Hakim is meer intiem afgestemd op zijn visie, en er is geen noot op het album die misplaatst is. Nick Hakim zou huiveren bij de gedachte dat iemand hem een genezer noemt, maar deze muziek is zeker voor de genezing, om een ademteug te nemen en de wereld met vertrouwen, helderheid en vreugde onder ogen te zien. 'Er is iets heel zachts en heel geneeskundigs aan deze muziek. Uiteraard willen we allemaal dat onze muziek door mensen gehoord wordt, maar ik heb een andere intentie met dit album,' legt hij uit, voordat hij toevoegt: 'De intentie is dat het verbindt met mensen die het nodig hebben.'