My New Band Believe

Please Please You & Brudenell presenteert... *Dit is een staand concert* Het debuutalbum van My New Band Believe begon als een koortsdroom. Verward in een Chinees hotelkamer vocht Cameron Picton tegen de ergste symptomen van een plotselinge ziekte toen hij overspoeld werd door flitsen van vreemde beelden en losse slierten van onsamenhangende tekst. De muzikant zou later sommige van deze fragmenten redden en vormen tot nummers, maar de zin die het meest in zijn hoofd bleef hangen was de vreemde uitdrukking “My New Band Believe.” Toen het tijd was om zijn soloproject te benoemen, was er geen twijfel meer; deze onhandige combinatie van woorden moest zijn signatuur worden. Picton zou als eerste toegeven dat hij soms met schaamte naar de naam kijkt, die hij soms cheesy en oprecht, twijfelachtig zelfbewust, en zelfs grammaticaal niet helemaal correct vindt. Maar op andere momenten heeft hij nooit getwijfeld aan de bijzondere genialiteit ervan. My New Band Believe werkt als een herintroductie en een frisse start, waarbij het zijn maker ophemelt en tegelijkertijd erkent dat het een collectieve inspanning was. Het dient ook als een open uitnodiging, een subtiele knipoog dat als een luisteraar bereid is de muziek op haar eigen voorwaarden te ontmoeten, die beloond wordt voor het wagen van een sprong in het diepe. Als bassist en occasioneel frontman van black midi oefende Picton samen met zijn bandleden een explosieve vorm van muzikale wereldopbouw, waarin complexe verhalen werden verweven met opwindende passages van gecontroleerde chaos. Toen de groep in 2023 stopte, voelde de artiest niet meteen de drang om een soloalbum te maken of direct in een andere band te stappen. Losse plannen om als roulerende samenwerker met verschillende Londense groepen te werken, à la Jim O’Rourke, waaronder caroline, werden besproken en zelfs gerepeteerd, maar kwamen nooit volledig van de grond. Vanuit deze positie van niet helemaal teamspeler en niet helemaal bandleider betrad Picton de studio en begonnen langzaam de kiemen van My New Band Believe te ontstaan. Het debuut van de groep is een groots en hallucinatoir album. Het is een verzameling muziek die door wild uiteenlopende emotionele en thematische registers navigeert, terwijl het een eindeloos boeiende draad van droomlogica uitpluist. Picton is een onbetrouwbare maar charismatische verteller en samen met een cast van sterspelers, waaronder Kiran Leonard, Caius Williams, Steve Noble, Andrew Cheetham, en inderdaad leden van caroline, leidt hij de luisteraar door een snel ontvouwend multiversum van hun eigen schepping. Met My New Band Believe komt hij niet alleen volledig tot zijn recht als leider, maar rangschikt hij conflictueuze, fragmentarische en hysterische ideeën tot een briljante vorm van logica. My New Band Believe is even episch en extravagant als Picton’s eerdere werk met black midi, maar het geluid is veerkrachtig in plaats van hels. Het album is bijna volledig akoestisch, met het minimaal mogelijk gebruik van galm en elektronische effecten. Het zou echter een vergissing zijn te denken dat deze lichte aanraking betekent dat de muziek minder maximaal is. De helderheid van het geluid benadrukt juist de dynamiek ervan. Vertrekkend van een door een strijkkwartet steeds opnieuw gelaagde basis, leidt Picton zijn band zodanig dat elk nummer vormt, uiteenvalt en zich hergroepeert, waarbij de opbeuring van het ene nummer hoofd-vooruit botst tegen de stroom van het volgende. Geïnspireerd door Bert Jansch’ hypnotiserende, gedreven gitaarspel en Judee Sill’s panoramische pop, is My New Band Believe zowel omvattend als voortdurend in beweging. De opbouw van deze nummers is essentieel om hun razernij aan emoties te dramatiseren. Een nummer als “Actress” weegt het vermogen van een vriend om zichzelf te vernietigen af tegen de enormiteit van hun dromen, die Picton muzikaal begeleidt met ingetogen klanken die plotseling opstijgen. “Opposite Teacher” woedt tegen het lot om net zoals je ouders te worden, maar terwijl het nummer geleidelijk oploopt tot een koortsachtige climax, kan het uiteindelijk niet weerstaan om terug te vallen op de cyclische (en vertrouwde) gitaarlijn. Hoewel het geluid van de band opwindend zelfverzekerd is, gedijt Picton’s liedjesschrijven op diepgaande ambiguïteit. De muzikant neemt voortdurend veranderende perspectieven aan en geeft vorm aan de levendige innerlijke levens van zijn vertellers. Picton’s personages zijn zoekers die met urgentie het object van hun verlangen najagen door de kronkelige steegjes en overwoekerde doolhoven van zijn muziek. “Target Practice” confronteert hem met zijn doelwit. Dit nummer verandert koppige wraakzucht in een meezing-anthem, eerder een cabaret-loopje van Luigi Mangione dan een moordballade. Het is een holle wraakfantasie, waarbij zijn personage, door het leven van een machtiger ander in het vizier te houden, het gevoel krijgt zelf weer controle te hebben. Zelfs als het pad mistig is en het object dat Picton volgt meer schimmig, dringt hij moedig door. Invloeden van figuren als Jansch en John Renbourn zijn het meest zichtbaar in “Heart of Darkness”, dat een geschiedenis van trans-Atlantische interpretatie en experimentatie kanaliseert om de queeste van zijn hoofdpersoon in een muzikaal tijdscontinuüm te plaatsen. “One Night” is prachtig, bijna pijnlijk open: een Dennis Cooper-roman in het klein, waarin Picton zijn lichaam inzet voor verbinding, hongerig naar een soort intimiteit die hij niet volledig kan verwoorden. “Je bent niet de man die ik dacht dat je was” zingt hij met een onderdrukte zucht, terwijl hij gewelddadige avonturen afwisselt met vluchtige momenten van tederheid, wachtend op een glimp van intimiteit en erkenning. Picton heeft het talent om omgevingsangst vast te leggen en een zeldzame gave om deze te destilleren tot popmuziek. Er zit enorme waarheid in de manier waarop hij schildert met overweldigende, gemengde emoties. “Love Story” is een van de meest opvallende nummers van het album. Het lied toont Picton in zijn element: thuisblijven, koken, zich sexy voelen voor zijn partner, totdat het opeens verdwenen is. In een fractie van een moment wordt de eenvoudige zoetheid van het nummer scherp afgewisseld met het spookbeeld van verlies. My New Band Believe blijft niet hangen in hedendaagse angst, maar bewijst met dit debuut hoe bekwaam Picton is in het vastleggen van de andere kant van dit gevoel; mensen die voorbij hun angst breken naar iets groters dan zijzelf. Met dit album biedt Picton een project waar je echt in kunt geloven.