Cootie Catcher

Brudenell presenteert... Er is een alternatieve realiteit waar iedereen een leefbaar loon verdient en de schoonste bussen die je ooit hebt gezien om de paar minuten arriveren. Waar de meest intense liedjes gaan over het bekennen van je liefde aan een crush in de appelboomgaard, en waar zachte gevoelens en chaotische energie onafscheidelijke beste vrienden zijn. Dit is de tijdlijn waar Cootie Catcher helemaal thuis is. Deze uit Toronto afkomstige viermansformatie straalt zowel kwetsbaarheid als ongekroonde opwinding uit, en creëert een geluid dat de openhartige tederheid van twee pop versterkt met spiraalvormige synths en uitgelaten elektronische klanken. Hun nieuwe album Something We All Got is de meest heldere en levendige uiting van de visie van Cootie Catcher tot nu toe, met liedjes vol zoetheid, zenuwachtigheid en verwachting die onbeschermd naar buiten stralen. Na het uitbrengen van muziek die voornamelijk in kelders is gemaakt, is Something We All Got de eerste flirt van de band met studio-opnames. De randen zijn nog steeds scherp, met sommige delen die zijn samengesteld met traditionele lo-fi methoden en leuke, zelfverzamelde samples die in de productie doorsijpelen. Het geluid is explosief en upbeat, met uitgelaten gitaren, bubbeltjesachtige synthlijnen, snelle live en geprogrammeerde drums, en allerlei geluiden die voortdurend botsen. Cootie Catcher heeft drie songwriters – Sophia Chavez (zang, synths), Anita Fowl (zang, bas) en Nolan Jakupovski (zang, gitaar) – die allemaal een eigen stem hebben, maar in hun teksten overlappen op gedeelde thema's zoals het navigeren binnen de grenzen van romantische en platonische relaties, de sociale scene van hun stad en de worstelingen in zowel de kleinschalige ervaring van in een band spelen als de bredere uitdagingen van het leven in het laatkapitalisme. Vreugde raakt nog steeds elk aspect van Something We All Got. “Quarter Note Rock” stuitert door de kamer met janglende gitaarakkoorden, gekraste samples en interactie tussen breakbeat-loops en over de kop gaande live drums. Het is een uitbarsting van positiviteit ondanks teksten over hoe teleurstellend het kan zijn om je helden te ontmoeten. Een vrolijk electro-pop instrumentaal nummer ondersteunt het pijnlijke afscheid nemen van een bijna gerealiseerde liefde in “Gingham Dress,” een lied dat thema’s van huiselijkheid ondermijnt als decor voor de verwelkte hoop van onmogelijke toewijding. De ‘niet-confronterende hymne’ “Puzzle Pop” stroomt en stijgt tijdens een verkenning van het verlangen om meer van anderen te vragen, en eindigt in een werveling van samples. Cootie Catcher rolt door heuvels en springt door brandende hoepels in Something We All Got zonder ooit de zichtbare emoties die deze nummers drijven te dempen. Er is een voelbare spanning tussen het opwindende geluid van de band en de rauwe, vaak ongemakkelijke gevoelens die worden uitgedrukt, maar dat is juist deel van wat hen uniek maakt. In plaats van zich te verbergen, is Cootie Catcher juist onverschrokken direct, rent voluit naar elke verwarring en opwinding toe en omarmt de realiteit waarin ze zich bevinden.