Cola

Please Please You & Brudenell presenteert...   C.O.L.A. is een soort zelfgetiteld album. Het is een acroniem voor Cost of Living Adjustment, een toepasselijk conceptueel kader voor het derde album van de band. Waarom? Omdat C.O.L.A., onder andere, socialisme versus de hel overweegt. Het overweegt: het gooien van de dobbelstenen van het leven. De griezelige en zoete pijn die nostalgie kan oproepen. Dit is geen nieuw terrein voor bandleden Tim Darcy, Evan Cartwright en Ben Stidworthy. Het is, in Cartwrights woorden, “een verdieping van wat we al deden.” C.O.L.A. is een ingewikkeld, prachtig en soms vreemd album. Het is het meest verfijnde werk van de band. Een perfectie van zorgvuldig aangescherpte esthetische impulsen.  Cola, als band, zegt Darcy, wordt gekenmerkt door “smakelijke minimalisme.” Een diepe waardering voor het maken van muziek die romantisch, subtiel en bedrieglijk intens is. C.O.L.A. is echter het meest maximalistische werk tot nu toe van de band. Dit is een beetje tongue-in-cheek (“We maakten ons zoveel zorgen,” zegt Cartwright, “over alle nummers op dit album die te verschillend zouden zijn”). In de praktijk betekent dit maximalisme dat een nummer als “Hedgesitting” zowel live drums als een sample drum loop heeft. “Hedgesitting” is een prachtig, weelderig nummer. Het is als een gedeconstrueerde, chopped & screwed b-kant van The Cure’s Disintegration. Het is ook een beetje geïnspireerd door Sarah Records. “When you were young,” zingt Darcy aan het begin van het nummer, “you came to make it.”  C.O.L.A., net als alles wat de band schrijft, is van nature een samenwerking. De band schrijft alles afzonderlijk, en komt daarna samen om in de studio te werken. Kijk nog eens naar “Hedgesitting” om dit in actie te zien; het begon met akkoorden die Darcy had gestuurd, daarna breidde de band het samen uit, met Stidworthy die het vlak voor de studioperiode nog remixte. Deze taakverdeling werkt intuïtief. Het is onderdeel van het DNA van de band om een arrangement dat Stidworthy schreef te nemen, en dan Darcy en Cartwright dit te laten uitbouwen. Neem “Favoured Over the Ride” als voorbeeld. “Ik wilde een schemerige, melancholische sfeer creëren waar Tim de teksten op kon schrijven,” zegt Stidworthy. Het nummer begint met een eenzame, dromerige gitaarriff. Dan komt er een scherp baslijntje bij en alles komt samen: “What’s on the ceiling that’s caught your gaze?” zingt Darcy. Het is een helder moment op een plaat die abstractie nastreeft. C.O.L.A. zit vol met dit soort heldere momenten: wanneer een wirwar van gevoelens zo duidelijk wordt dat het bijna een beetje pijn doet.  Een van de doelen met C.O.L.A. was om de melodie de teksten te laten leiden. Dit is een duidelijke verschuiving ten opzichte van het sprechgesang dat een anker was voor veel van Darcy’s eerdere albums. Hier zijn de zangmelodieën op hetzelfde niveau als alle andere melodieën op het album. Maar de teksten zijn niet minder poëtisch, niet minder nauwkeurig dan alles wat Darcy eerder schreef (“Het is niet,” grapt hij, “alsof we een Cocteau Twins-nummer maken.”) Het resultaat is een album dat zich bewust is van al zijn onderdelen, en ze allemaal even belangrijk behandelt. C.O.L.A. is een plaat die met zichzelf spreekt: waar alle onderdelen rechtstreeks met elkaar in gesprek zijn. Geluiden vervagen niet, zelfs niet wanneer ze uitbundig zijn. Het is abstract, oblique, soms vreemd, hoe je het ook wilt noemen. Maar het is ook mooi, in klassieke zin. Mooi zoals een schilderij mooi kan zijn. Echt, heel prachtig. Bijna gebeeldhouwd in de manier waarop het zo doelbewust experimenteert. Op “Skywriter’s Sigh” bijvoorbeeld, sissen en flikkeren de geluiden. Het raakt aan het sublieme. Dit is Cola, de band, op hun allerbest.